من خودم هم نمیدونم

یه خود درگیریه و تداخل میل و عدم تمایل

یه سری آهنگ غمگینه نصفه... 3تا آهنگ صدبار تکرار شده ی دایان که فقط یکیش تموم روایته منه*

حرف های نصفه و کلی سوالی که انگار هیچوقت از بین نمیرن

حرف هایی  جدی که بهم زده شد و من اونقدر ازشون کفری شدم که نفهمیدم چطوری چند بار شنیدمشون بی اونکه جوابی بدم.... و جواب هایی که نیس چون حرف ها زده شده دیگهههه

حقی که مال تو نیس اما میدن بهت تا راضی بشی و دست برداری

خلاصه روزهای خوب و دوباره پا گرفتنشون... انگاری واسه ما رویاس... وهمه... الکله و زود میپره

اما سنگینیه یه حرف هایی میمونه که حتی دیگه نمیتونی چشمتو بلند کنی چه برسه سربلند کنی و چیزی بخوای

انگاری باید خودمو خلاصه کنم بین این کیبرد ها.... خارج از این نت لعنتی همش تلخیه

*) دایان/ حرف مردم